جرقه انقلاب اسلامی

۱۹دى ماه در میان روزهاى انقلاب همچون خورشیدى در آسمان نیلگون مى درخشد؛ خورشیدى که در فصل سرما نهضت را گرمایى دوباره بخشید و امید به فتح را در دل ها زنده کرد. نوزدهم دی ماه جارى شدن آیه «اِنّا فَتَحْنا لَکَ فَتْحَا مُبینا» بر لب هاى تفتیده انقلاب بود.

به گزارش کوله بار، نوزده دى ماه در میان روزهاى انقلاب همچون خورشیدى در آسمان نیلگون مى درخشد؛ خورشیدى که در فصل سرما نهضت را گرمایى دوباره بخشید و امید به فتح را در دل ها زنده کرد. نوزدهم دی ماه جارى شدن آیه «اِنّا فَتَحْنا لَکَ فَتْحَا مُبینا» بر لب هاى تفتیده انقلاب بود. قیام 19 دى، در ماه محرم، ماه پیروزى خون بر شمشیر، مژده فتح دیگرى را براى اسلام به ارمغان آورد. درخت سرخ انقلاب جوانه زد و شکوفه هاى استقلال و آزادى سبز شد تا در بهمن 57 به بار بنشیند. نوزده دى ماه یادآور تکبیرهایى است که در برابر شلیک هر گلوله، فضاى کفرآلود آن زمان را مى شکافت و چون تیرى بر قلب طاغوت مى نشست.
 
روز نوزدهم دى ماه، همان روزى که در تاریکى استبداد و ستم، روزنه ها را به سوى روشنایى گشود و روند انقلاب را به گونه اى شکل داد که طومار دو هزار و پانصد ساله نظام شاهنشاهى در مدت زمان کوتاهى در هم پیچیده شود. امروز نسل نوزده دى رسالت و وظیفه اى بس سنگین و مهم بر دوش دارد. این نسل علاوه بر درک دوران مبارزه و جهاد علیه طاغوت، آفریننده زیباترین جلوه هاى ایثار و فدا کارى در هشت سال دفاع مقدس بوده و علاوه بر آن مدیریت و گردش امور اجرائى نظام را از آغازین روزهاى پیدایش نظام اسلامى بر عهده داشته است. انتقال روحیه و انگیزه هاى مبارزاتى و اعتقادى که باعث آفرینش قیام 19 دى و پیروزى انقلاب گردید، به نسل امروز و جوانان نسل سوم، اصلى ترین و مهم ترین وظیفه نسل 19 دى مى باشد.بى شک بقاى آینده نظام اسلامى در گرو انتقال تاریخ پر شکوه گذشته انقلاب به نسل آینده است.
 
مقام معظم رهبری فرموده اند: «هر سال نوزدهم دى را همه ى ملت ایران، به خصوص مردم عزیز و بابصیرت قم، همچون یک مقطع تاریخىِ گویا و زباندار، به رخ مستکبران عالم مى کشند. جا هم دارد؛ حقیقتاً هم حادثه اى مثل نوزدهم دى، به رخ دشمن کشیدنى است. این حادثه از ابعاد مختلفى قابل توجه و تأمل است: هم بصیرت در این حادثه موج مى زند، هم موقع شناسى، هم دشمن شناسى، هم مجاهدت و اقدام و فداکارى؛ این ها ابعاد این حادثه ى عظیمى است که در نوزدهم دى سال 56 به وقوع پیوسته است. از طرف دیگر، همین حادثه، مبدأ یک تحول، یک حرکت، یک جریان عظیم و جهتدارى در ملت ایران شد. پس حادثه، حقیقتاً حادثه ى مهمى است. آن روز هم تأثیر گذاشت؛ باز تأثیر مى گذارد؛ درس مى دهد، بصیرت مى دهد و جهت حرکت را به ما نشان مى دهد.»
 
 
*    نیم نگاهى به حرکت خودجوش 19 دى
ویژگى خاص قیام نوزده دى شرکت و همکارى همه اقشارمردم بود. این قیام که با رهبرى روحانیت شکل گرفت، ثابت کرد که شاه از حرکت مذهبى سیاسى به رهبرى روحانیت و در رأس آن ها امام خمینى بیش از هر حرکت سیاسى دیگر وحشت دارد.
از عواملى که در شکل گیرى قیام نوزده دى و تسریع شکل گیرى انقلاب نقش مهمى داشت، شهادت فرزند گران قدر امام بود. شهادت سید مصطفى خمینى موجى از انزجار و نفرت را نسبت به رژیم در بین مردم برانگیخت؛ چراکه آن را اقدامى از سوى رژیم و به دستور شاه مى دانستند. به همین دلیل مجالس گرامى داشت حاج آقا مصطفى به صحنه هاى مبارزه علیه نظام و حمایت از امام تبدیل مى شد. در همین محافل بود که مردم به پاس مجاهدت ها و رنج هایى که رهبرشان متحمل گردیده بود، به او لقب «امام» دادند. پیام ها و سخنان امام در آن ایام شعله هاى انقلاب را فروزان تر و مردم را بیدارتر نمود. نظام شاه که از روى آوردن همه جانبه مردم به رهبرشان خشمگین شده بود در اقدامى عجولانه، با چاپ مقاله اى توهین آمیزخواست شخصیت حضرت امام(ره) را زیر سؤال ببرد. این اقدام تاوان سختى براى نظام شاه به همراه داشت و به قیام بزرگى علیه حکومت جور انجامید.
ازاین رو دستگاه حاکم و به ویژه شخص شاه بر آن شد تا با توهین به ساحت امام(ره) چهره ى ایشان را در انظار عمومى مشوش سازد و با نوشتن مقاله اى با صراحت به آن بزرگوار توهین نماید.
در اواسط دى 1356، که پاکت ممهور به مهر دربار از دفتر هویدا وزیر دربار شاه خارج مى شد، کسى از کارگزاران رژیم گمان نمى برد که این نامه مانند آتش به دامن رژیم شاه بیافتد. پیک دربار نامه را به داریوش همایون، وزیر اطلاعات و جهانگردى داد و او نیز نامه را جهت انتشار به روزنامه اطلاعات داد. مسعودى صاحب امتیاز روزنامه، پس از با خبر شدن از مفاد مقاله، آن را براى آینده روزنامه خطرناک یافت و نگران و اکنش علما و روحانیون شد اما در تماس هایى که با وزیر اطلاعات و جهانگردى و نخست وزیر (آموزگار) گرفت، دریافت که برخى از مفاد تند و تحریک آمیز آن به خواست شاه در مقاله گنجانده شده است.
شاه دستور نگارش «ایران و استعمار سرخ و سیاه» را در حالى داده بود که پیش از آن، مضامینش را در گفت وگو با خبرنگار یک مجله ى آمریکایى بیان کرده بود. اما گزارشى از عراق در این باره که «آیت الله خمینى در رساله عملیه خود سلطنت را غیرشرعى اعلام کرده و این نظر در چاپ جدیدى از توضیح المسائل ایشان منتشر شده است.» خشم شاه را به آن حد برانگیخت که دستور نگارش این مقاله را داد.
در این مقاله که نویسنده ى آن «احمد رشیدى مطلق» ذکر شده بود به طور صریح ، بى حجابى را فضیلت دانسته و حجاب، کهنه پرستى و ارتجاع سیاه معرفى و به ساحت مرجع عالم تشیّع، امام خمینى(ره) اهانت کرده و قیام پانزده خرداد 1342، توطئه استعمار سرخ و سیاه معرفى شده بود.
با پخش سراسرى روزنامه اطلاعات و رسیدن آن به شهر قم، اولین واکنش ها آغاز شد. طلاب جوان، پس از خواندن مقاله، به خشم آمدند. مدرسین حوزه علمیه ى قم پس از اطلاع از محتواى مقاله، در بیت آیت الله العظمى حسین نورى گرد آمدند تا اقدامى هماهنگ علیه رژیم داشته باشند و پس از بررسى ابعاد گوناگون مسأله، تصمیم گرفته شد که هجدهم دى درس هاى حوزه تعطیل شود و مراجع نیز درس خود را تعطیل نمودند. پس از آن بازار قم هم به حوزه ملحق گردید ومردم به همراه علما و روحانیان به منزل مراجع رفتند و آمادگى خود را براى اقدام علیه این حرمت شکنى اعلام مى نمودند. مراجع هم با سخنان خود، ضمن آرام ساختن مردم وروحانیت وتسلى دادن به آن ها، علاوه برمحکوم ساختن نظام شاه در این اقدام توهین آمیز بر ادامه مبارزه و اعتراض ها تأکید نمودند.
 
 
*    سخنان مرحوم آیت الله العظمى گلپایگانى(ره )
مردم و علما صبح روز هجدهم دى ماه به سمت منزل آیت الله گلپایگانى حرکت کردند. آیت الله گلپایگانى با چهره ای غمگین و افسرده وارد مى شوند. پس از این که ایشان آیه استرجاع (انا لله و انا الیه راجعون) را مى خواند بغض مردم می ترکد وصداى گریه از هر سو بلند مى شود. آیت الله گلپایگانى ادامه مى دهند: «ما هم از وارد شدن این ضایعه بزرگ بر جامعه روحانیت و بر فقه و اجتهاد خبردار شدیم. این ها اشتباه مى کنند؛ این ها فکر نکنند، ما دیگر سکوت کرده ایم و چیزى نخواهیم گفت و دست برمى داریم. این ها باید بدانند که اگر سرنیزه را حتى به زیر گلوى ما بگذارند، ما حرفمان را مى زنیم.»
 
 
*    شهر قم و استحکام رهبرى امام
شهر مقدس قم در تاریخ انقلاب همواره به عنوان پایگاه اصلى و سازمان دهنده قیام و مبارزه علیه نظام ستم شاهى به شمار مى رفته است. وجود حوزه علمیه و روحانیت متمرکز در این شهر نیز در این مهم تأثیر به سزایى داشته است. آغاز مبارزه و شکل گیرى آن و نیز رهبرى مردم توسط حضرت امام خمینى(ره) در همین شهر صورت پذیرفت. پس از قیام خونین 15 خرداد 42 نام قم به عنوان مرکز اصلى و هدایت کننده مبارزات بر سر زبان ها افتاد و پس از چهارده سال، قیام 19 دى 56 که آن را «جرقه انقلاب» نامیده اند، بار دیگر موجب قیامى همگانى و مبارزاتى گسترده شد.
 
 
*    دیدار با علما
صبح روز نوزدهم دی ماه 1356 (برابر با بیست و نهم محرم 1398)، با تعطیل شدن بازار قم در حمایت از حوزه و محکوم کردن اقدام نظام شاه و نیز ادامه تعطیلى دروس حوزه، جمعیت زیادى در مسجد اعظم گرد آمدند. رفتن به منازل آیات پى گرفته شد و به ترتیب آقایان آیت الله میرزاهاشم آملى، علامه طباطبائى، آیت الله وحید خراسانى و آیت الله مکارم شیرازى براى مردم سخنرانى و از حضرت امام خمینى(ره) حمایت نمودند.
 
 
*    فریادهاى مردم بى گناه
در بعد از ظهر نوزدهم دى ماه 56 آیت الله نورى همدانى سخنرانى کردند. مردم پس از سخنان ایشان آرام و بى سر و صدا به طرف منزل آیت الله مشکینى به راه افتادند. جمعیتى بیش از ده هزار نفر که در آن ایام خفقان و اضطراب جمعیت بسیار زیادى بود، با عزمى راسخ و اراده اى پولادین بر آن بودند تا قدرت پوشالى نظام شاهنشاهى را در زیر گام هاى استوارشان خرد کنند. مردم به توصیه آیات و مراجع، آرام راهپیمایى مى کردند و فریادها در حنجره ها به دنبال راه گریزى مى گشت. وآن ها به دنبال یک برنامه ساختگى، با شکستن شیشه بانک به سوى مردم بى دفاع که حتى شعار هم نمى دانند، آتش گشودند. مردم نیز که ترسى به دل نداشتند با چوب و پرتاب سنگ، در برابر تیر و گلوله شجاعانه مقاومت کردند. با مشاهده اولین شهید، خشم و نفرت مردم نسبت به نظام شاه بیش از پیش شد و ترس و وحشت از دل ها بیرون رفت. جمعیت با شعار «الله اکبر» و «لا اله الا الله» و با در دست داشتن سنگ و چوب به سوى عمّال شاه سرازیر شد و درگیرى به اوج خود رسید.
 
 
*    غروب غم انگیز
غروب روز نوزدهم دی ماه، شفقْ سرخ و گلگون بود و فضاى شهر پر از غم و غربت شده بود. همه جا پر از مأموران شهربانى بود و تظاهرکنندگان پراکنده شده بودند. تنها چیزى که در منطقه درگیرى به چشم مى خورد عبا، عمامه و کفش هایى بود که از روحانیان و مردم به جا مانده و آغشته به خون بود. مردم به خیابان هاى اطراف رفته، این شعار را سر مى دادند: «از جان خود گذشتیم، با خون خود نوشتیم، یا مرگ یا خمینى.» این شعار زیبا در پایان آن روز غم انگیز، عشق بى کران مردم را به رهبر محبوب خویش نشان مى داد.
 
 
*    شهدا و مجروحین نوزده دى
در مورد شهدا و مجروحان قیام 19 دى آمار دقیقى در دست نیست. خیلى از مجروحان از ترس ساواک به بیمارستان مراجعه نکرده بودند؛ زیرا در آن زمان، ساواک، تظاهرکنندگان زخمى را با زنجیر به تخت بیمارستان مى بست تا پس از بهبودى آن ها را به ساواک منتقل نمایند. احتمال این که خانواده بعضى از شهدا از ترس ساواک شهداى خود را مخفیانه به خاک سپرده باشند، ضعیف نیست. شمار مجروحان بسیار زیاد بود اما تنها نام پنج شهید به ثبت رسیده است که سه تن از آنان طلبه، یک نفر جوان و دیگرى نوجوانى سیزده ساله است.
 
 
*    فریادى که امروزادامه دارد در جبهه هاى داخلى وخارجى
مقام معظم رهبرى مدظله در زمان ریاست جمهورى خود در سال روز قیام 19 دى پیامى صادر کردند که بخشى از آن چنین است: «نوزدهم دی ماه یادآور قهرمانى هاى مردم ایثارگر قم، شهر قیام و شهادت، و روز آغاز مبارزه قاطع و مستمر امت اسلامى با رژیم منحوس پادشاهى است. در نوزدهم دی ماه هزار و سیصد و پنجاه و شش و در اوج قدرت رژیم شیطانى پهلوى، در روزهایى که استبدادِ به جنون کشیده شاه خائن، کار عمال و کارگزاران رژیم را به گستاخى و وقاحت کشانده و اختناقِ حاکم همه فریادهاى ملت محروم و دربند را در سینه خفه کرده بود، یک باره فریاد پرخروش و هماهنگ مردم قم، آسمان ایران را شکافت و خواب دژخیمان پهلوى را برآشفت. مقاله توهین آمیزى که به دستور شاه خائن علیه امیر مستضعفان و مرجع شیعیان جهان به چاپ رسیده بود، همچون جرقه اى باروتِ خشم مردم مسلمان قم را منفجر ساخت. رژیم نامردمى حاکم نیز بنا به ماهیت ضد خدایى و ضد خلقى خویش دستور داد تا مزدورانش به روى مردم بى دفاع آتش گشودند و خون پاک و مطهر مسلمانان مبارز را به زمین ریختند. قیام دلیرانه مردم قم نقطه شروع مبارزه اى بى امان بود که تا لحظه سقوط حکومت رجّالگان رژیم پهلوى ادامه یافت و پس از آن نیز تا امروز در جبهه هاى داخلى و خارجى ادامه دارد و خواهد داشت.»
 
 
*    نتایج و پیامدهاى قیام نوزدهم دى در گذشته وحال
قیام 19 دى به لحاظ نتایج و پیامدها از چند نظر شایان توجه است:
1-     سازش شاه و کارتردر آن زمان و تو خالى بودن هرعامل خارجى مثل آمریکا را به مردم نشان داد.
2-     ثابت کرد که شاه و تمام عمال خارجى از حرکت مذهبى سیاسى به رهبرى امام خمینى و در استدامه آن رهبر معظم انقلاب بیش از هر حرکت سیاسى دیگر وحشت دارند.
3-     آنچه را که رژیم هاى سلطه از آن وحشت دارند، به تبع قیام نوزده دى در قبل از انقلاب وحماسه 9دى بعد از آن به وقوع خواهد پیوست وهرزمان روحانیت ومردم در خط امام به حرکت درآیند، نهضت در مسیر صحیح مبارزه قرار خواهد گرفت، و ترفندهاى بعدى رژیم سلطه را نیز بى اثر خواهد کرد.
4-     روشن شد که جریان حقوق بشر، طلیعه اى براى میدان دادن به لیبرال ها و... بوده و آمریکا و رژیم شاه، عملاً در جذب مردم به سوى خود موفقیتى نداشته اند و آنان هیچ پایگاهى در میان مردم ندارند.
5-     قیام 19 دی ماهیت آمریکا و رژیم ضد مردمى شاه را براى بسیارى آشکار کرد. و از آن پس بود که شعار/ مرگ بر شاه درآن زمان ومرگ برآمریکا/ شعار اصلى و تکیه کلام مردم انقلابى شد.
6-     قیام 19 دى و ما بعد آن باعث بصیرت وتعمیق و مردمى شدن نهضت وحماسه ها، به ویژه براى جوانان گردید.
7-     برخى از احزاب و جمعیت هایى که حرکت سیاسى خود را با اتکا به حقوق بشر آمریکایى شکل داده بودند، به تدریج از مردم جدا شدند و به دامن آمریکا و غرب پناه بردند.
 
 
*    نتیجه گیرى
قیام 19 دى قم، انقلاب اسلامى را وارد مرحله مهم و حساسى کرده بود. در اثر این قیام، زنجیره اى از حوادث و رویدادهاى سرنوشت ساز و اثرگذار در سطح کشور پدید آمد؛ به طوری که جامعه اسلامى بهتر و بیشتر از پیش از نتایج آن استفاده و روند پیچیده نهضت را به سمت پیروزى حتمى هدایت و رهبرى کرد. اهمیت و جایگاه قیام 19 دى در این بود که اولا حرکت روبه پیش انقلاب را شتاب بخشید؛ ثانیاً خصلت اسلامى و مردمى نهضت امام خمینى را براى همگان ثابت و عیان تر ساخت.
 
فرازهایی از فرمایشات رهبر معظم انقلاب اسلامی
 
*    اولین حرکت بزرگ مردمى ضد شاه
فرارسیدن نوزده دى ماه در هر سال، خاطره یکى از مهم ترین روزها در تاریخ انقلاب اسلامى را در ذهنها زنده مى کند؛ خاطره اى که هم تبیین کننده سمت و سوى اصلى انقلاب و هم روشنگر نقش مردم عزیز و شریف قم است.
در چنین روزى بود که مردم قم، اولین حرکت بزرگ مردمى بر ضد دستگاه فاسد و وابسته و ضد دین را به راه انداختند و براى دفاع از امام بزرگوار(ره)، در مقابل وابستگان به استکبار، سینه خود را سپر ساختند و جمعى از بهترین جوانان آنان در راه خدا شهید شدند و این سرآغازى بود براى حرکت عظیم ملت ایران.(18/10/1376)
 
 
*    پاسخ مؤمنانه به نیاز زمان
نوزدهم دى، یک نقطه درخشنده است، نه فقط در تاریخ قم، بلکه در تاریخ کشور ما و تاریخ انقلاب. جوانان قم، مرد و زن، طلبه و غیرطلبه، در این روز یک پاسخ مؤمنانه و قهرمانانه به نیاز زمان دادند. مهم این است که هر ملتى، هر شخصى و هر مجموعه اى بتواند به نیاز زمانه خود پاسخ بدهد.(19/10/1379)
 
 
*    ابعاد قابل توجه حادثه 19 دى
این حادثه از ابعاد مختلفى قابل توجه و تأمل است؛ هم بصیرت در این حادثه موج مى زند، هم موقع شناسى، هم دشمن شناسى، هم مجاهدت و اقدام و فداکارى؛ این ها ابعاد این حادثه عظیمى است که در نوزدهم دى سال 56 به وقوع پیوسته است.(19/10/1388)
 
 
*    مهم ترین بخش حادثه 19 دى
مسأله نوزدهم دى، صرفا یک حادثه تاریخى گذرا نیست. اهمیت این حادثه از آن جا است که بخشى از ملت ایران - که مردم عزیز قم بودند - حادثه اى را پیش از وقوعِ آن حس کردند. حس بیدارى و هوشیارى این مردم به کمک آن ها آمد تا یک جریان عظیمى را در کشور شروع کنند. قضیه اهانت به امام بزرگوار(ره) در یک روزنامه و به قلم یک مزدورِ دربار طاغوت، از نظر خیلى از مردم سطحى نگر و ظاهربین، آن روز چندان اهمیتى نداشت، عمق این قضیه و بخش پنهانى این توطئه را احساس نمى کردند، درک نمى کردند. این مهم ترین بخش از این حادثه اى است که در تاریخ انقلاب ما اتفاق افتاد.
اگر شما قمى ها آن درکى را که آن روز پیدا کردید، پیدا نمى کردید، به خیابانها نمى آمدید، دفاع نمى کردید، شهید نمى دادید و آن رسوایى بى نظیر را براى دستگاه طاغوت به وجود نمى آوردید، معلوم نبود جریان مبارزات به این شکلى که اتفاق افتاد، اتفاق بیفتد و ادامه پیدا کند.(19/10/1387)
 
 
*    درسى براى امروز
امروز هم درس همین است. شم انسانى و عمیقِ یک ملت باید حوادث را قبل از وقوع آن احساس کند و بفهمد که چه اتفاقى دارد مى افتد و عکس العمل نشان بدهد. در طول تاریخ اسلام وقتى نگاه مى کنیم، نداشتن این درک و شمِّ سیاسى درست، ملتها را همیشه در خواب نگه داشته است و به دشمنان ملتها امکان داده است که هر کارى که مى خواهند، بر سر ملتها بیاورند و از عکس العمل آن ها در امان و مصون بمانند.(19/10/1387)
 
 
*    شروط نصرت قطعى؛ ایمان + بصیرت + اقدام
آن روزى که جوانهاى قم از طلبه و غیرطلبه و اقشار گوناگون و مردم مؤمن آمدند در کوچه و خیابان قم و به دفاع از امام(ره)، به دفاع از حقیقت، به دفاع از پرچم برافراشته مبارزه علیه طاغوت و در مقابل گلوله هاى مزدوران رژیم طاغوت قرار گرفتند و خونشان روى آسفالتهاى خیابان ریخته شد، هیچ کس از آن مردم و از حول وحوش آن مردم هرگز گمان نمى کرد که این حادثه چه اثرى خواهد گذاشت. احساس تکلیف کردند، نیروى خودشان را و آنچه داشتند روى دست گرفتند، آمدند میدان. (مردم قم) فکر مى کردند که نوزده دى منشأ این تحوّل عظیمِ زنجیره مبارزات و اعتراضات بشود و منتهى بشود به خیزش بزرگ عمومى مردم و کار را تمام کند؟ فکر نمى کردند، امّا «وَ کانَ حَقًّا عَلَینا نَصرُ المُؤمِنین.» عامل پیروزى این است که یک جماعتى - در یک مقیاس بزرگ، یک ملّتى - ایمان درستى داشته باشد و این ایمان راسخ باشد و این ایمان با بصیرت همراه باشد و این ایمان و بصیرت با عمل و اقدام همراه باشد؛ این ها وقتى روى هم گذاشته شد، نصرت قطعى است.(19/10/1392)
 
 
*    بصیرت + احساس تکلیف + حضور = پیروزى
هر جائى که ما توانستیم درست بفهمیم، درست تشخیص بدهیم - یعنى همان بصیرت - و به دنبال آن احساس تکلیف کردیم، احساس تعهد و مسؤولیت کردیم و وارد میدان شدیم، غلبه با ما بوده است؛ «فاذا دخلتموه فانّکم غالبون»؛ وقتى با ایمان و با بصیرت وارد میدان مواجهه شدید، غلبه با شما است، شما برنده هستید، چرا؟ چون طرف مقابل شما ایمان ندارد، دین ندارد، انگیزه عمیق معنوى ندارد.
باید درست دید، درست سنجید، درست محاسبه کرد. مواظب باشیم در تشخیص اشتباه نکنیم؛ قضایاى اصلى را با قضایاى فرعى جابه جا نکنیم، چیزهاى بزرگ، حوادث بزرگ و مهم را کوچک نبینیم و در مقابل، حوادث کوچک را بزرگ بینگاریم؛ باید درست تشخیص بدهیم. این قدم اول. بعد هم احساس مسؤولیت کنیم.(19/10/1389)
 
 
*    علت عدم نصرت برخى مؤمنین
آن جایى که شما مى بینید مؤمنینى هستند و نصرت پیدا نمى کنند، به خاطر این است که یا ایمان ضعیف است، یا ایمان غلط است - ایمان به چیزى است که نباید به آن مؤمن بود - یا ایمان همراه با بصیرت نسبت به مسائل جهان و مسائل حول وحوش خودشان نیست. نداشتن بصیرت مثل نداشتن چشم است؛ راه را انسان نمى بیند. بله، عزم هم دارید، اراده هم دارید، امّا نمى دانید کجا باید بروید.
ما که این همه در باب قضیّه حوادث نُه دى روى بصیرت تکیه کردیم و بعضى ها خوششان نیامد، به خاطر این است؛ اگر بصیرت نبود، همان ایمان ممکن است انسان را به بیراهه بکشاند.
عمل صالح بر اساس ایمان، ایمان راسخ و ایمان درست، ایمان همراه با بصیرت، و تداوم و استقامت، اگر چنان چه بود، پیروزى قطعى است. این هایى که پیروز نمى شوند، یکى از این ها را ندارند: یا ایمان نیست، یا ایمانِ درست نیست، یا استقامت نیست، یا بصیرت نیست؛ در نیمه راه بار را بر زمین گذاشتن است؛ طبعاً به نتیجه نمى رسند.(19/10/1392)
 
 
*    اگر صادقانه وارد میدان شویم...
«فَلَمّا رَأَى اللهُ صِدقَنا اَنزَلَ بِعَدُوِّنا الکَبت»؛ این امروز هم صادق است. من و شما وقتى صادقانه وارد میدان بشویم، به لوازمش عمل بکنیم، ایستادگى کنیم، بصیرت به خرج بدهیم، به موقع اقدام بکنیم، درست حرف بزنیم، درست عمل بکنیم، صادقانه وارد میدان بشویم، همان حرفى که امیرالمؤمنین(ع) فرموده وجود دارد: «اَنزَلَ بِعَدُوِّنا الکَبتَ وَ اَنزَلَ عَلَینا النَّصر»؛ پیروزى مال ما است، کبت و سرکوبگرى متعلّق به دشمن است.
 
 
 
 
انتهای پیام/م.
تسنیم

 

دیدگاه ها

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.

جدیدترین ها